Gdy poczułam charakterystyczny zapach lasu, popiołu oraz spalenizny momentalnie otworzyłam oczy i stanęłam na równe nogi.Znajdowałam się w lesie.Dziwne.Zauważyłam najwyraźniej stary cmentarz, ponieważ nagrobki są strasznie poniszczone.
Usłyszałam syreny policyjne i po chwili zauważyłam kobietę o krótkich blond włosach i brązowych oczach.Ubrana w mundur policyjny, miała wycelowany we mnie pistolet.Dziwne ale kojarzę tą kobietę.
-Nie ruszaj się.-Poprosiła chowając broń.Powoli wyciągając kajdanki podchodziła do mnie.Cofnęłam się i uderzyłam o klatkę piersiową wysokiego mężczyzny.Szybko walnęłam go z główki i wykorzystując jego "kontuzję" zaczęłam uciekać w głąb lasu.
Po minucie biegu poczułam ból na plecach.Poczułam się słaba, opadłam na trawę.Zemdlałam.
Obudziłam się z szybkim oddechem.Ubrana w TO (bez dodatków) co wcześniej.Wstałam z pryczy...chyba pryczy.Zauważyłam kratki.Pięknie jestem w wiezieniu?! Usłyszałam, że ktoś wchodzi do pomieszczenia w którym się znajduję.
-Stefan, jesteś pewny? Była na miejscu wypadku.Jeżeli można to tak nazwać.-Stwierdziła Szeryf, wchodząc do sali z wysokim, szczupły i umięśnionym mężczyzną.Miał zielone oczy i krótkie, brązowe włosy.Na prawym ramieniu zauważyłam kawałek tatuażu.Chyba różę.Go też skądś znam!Nie mogłam sobie przypomnieć.
-Jestem pewny.Potrzebujemy jej.Proszę .-Poprosił i spojrzał na nią bałaganie.
-Dobrze.Ostrzegam to ostatni raz.-Stwierdziła otwierając kąt w którym za pewne siedziałam kilka godzin.
-Dziękuję Liz.-Powiedział chłopak i pokazał mi gestem żebym szła za nim.Nie wiem czemu ale to zrobiłam.Wyszliśmy z posterunku policji i stanęliśmy na chodniku.Chłopak uśmiechnął się miło i zaczął.
-Stefan Salvatore.-Podał mi rękę lecz ja jej nie podałam.
-Imię mogę znać?-Spytał
-I tak za dużo o mnie wiesz, lecz podam.Shado Adair.-Uśmiechnęłam się kpiąco.-Tak wogóle w jakim mieście jesteśmy?-Spytałam
-Mystic Falls.-Odpowiedział a ja nie mogłam uwierzyć w to co słyszę.
-Pierdolisz?!-Podniosłam głos.-Przepraszam za słownictwo, ale znam to miejsce na wylot mimo, że nie istnieje.Może to mi się śni.-Gestykulowałam dopóki Stefan mną delikatnie nie potrząsną.
-Wyjaśnię ci jak dojedziemy do pensjonatu.-Powiedział spokojnie.Wyjęłam portfel z tylniej kieszeni i sprawdziłam zawartość.Wszystko jest.
-Na początek chodźmy do tego sklepu.Ponieważ muszę się przebrać.-Stwierdziłam pokazując na sklep odzieżowy kilka ulic dalej.
Wyszłam z niego ubrana w TO i naprawdę poczułam się lepiej.Poprzednie rzeczy wyrzuciłam do kosza w sklepie.
-Wsiadaj.-Powiedział Stefan otwierając mi drzwi do Czerwonego Porsche 356B Karmann Coupe z 1963 r.Mam taki sam.Wsiadłam i kilkanaście minut później dojechaliśmy pod duży pensjonat braci Salvatore.Ależ jestem podekscytowana! Czuję takie fajne gorąco w środku.Nie żeby coś ale czuję się tak przy Stefanie.Nadal nie wiem czy to prawdziwe ale zamierzam cieszyć się z tego "snu z seksownymi ludzmi z TVD".
Nie lubiłam Damona od początku serialu.W sumie nadal go nie lubię.
W środku zauważyłam Elenę, Caroline, Bonnie, Liv, Luka, Jeremiego, Matta, Tylera, Damona.Na końcu salonu zauważyłam kogoś jeszcze.Stał do mnie tyłem.Ciemne włosy chłopaka były mi znajome.Slade miał takie same gdy stał tyłem i w cieniu.Nagle coś we mnie pękło potrzebowałam go przytulić.Momentalnie rzuciłam się na niego, i przytuliłam z całej siły.Gdy zauważyłam jego twarz zamarłam.To nie on! Odsunęłam się od niego.
-Nie liczyłem na takie powitanie.Ale miło mi.-Powiedział mężczyzna o południowo-wschodnim akcencie.Uderzyłam go w policzek, aż się zachwiał.
-Za co to?-Spytał z kpiącym uśmiechem.
-Za to, że nie jesteś nim.-Stwierdziłam
-Silna jesteś.Sprawiłaś, że wampir się zachwiał.Bójmy się.-Prychnął Damon
-Zobaczymy czy zadziała na ciebię.-Uśmiechnęłam się i chciałam już podejść ale poczułam ręce Stefana na barkach.
-Slade został porwany.-Powiedział, a ja momentalnie straciłam grunt pod nogami.
-Przed porwaniem mówił nam o tobie.Więc witaj.-Zakończyła Caroline
.Piętnaście minut siedziałam na podłodze i płakałam z głową schowaną pomiędzy kolanami.Stefan usiadł koło mnie więc podniosłam głowę.
-Gdzie są wszyscy?-Spytałam zdziwiona
-Wyszli.Chcieli cię otrząsnąć z tego.Żebyś przestała ponieważ to nic nie da.Nie pozwoliłem im.-Stwierdził
-Czemu?-Spytałam wycierając łzy
-Potrzebowałaś tego.Dać upust emocjom.Całe życie kumulowałaś w sobie płacz ponieważ nie chciałaś pokazać, że jesteś słaba.-Powiedział
-Dziękuje.-Odpowiedziałam i przytuliłam się do niego, kiedy objął mnie ramieniem, spytałam.-Skąd wiedziałeś, że kumulowałam to w sobie?-Uśmiechnął się lekko pod nosem
-Jestem wampirem.Wyczuwam różne rzeczy.I Slade wcześniej założył kamery w twoim domu.-Na tą wieść zaśmiałam się.
-Zauważyłem też, że gniew jest twoją energią..-Nie skończył ponieważ mu przerwałam.
-Mogę iść do hotelu?-Spytałam
-To nie dobry pomysł.W mieście jest pełno podróżników.Zostaniesz tutaj.Trzecie drzwi po prawej.-Powiedział a ja bez słowa poszłam tam.
Odrazu rozebrałam się do naga i poczłapałam pod prysznic.Po zmyciu całego dnia ze mnie, dokładnie wytrałam się jedwabnym ręcznikiem i wróciłam do pokoju, po czym założyłam bieliznę.
Stałam na środku pokoju w samej bieliźnie i zastanawiałam się co ze sobą zrobić.Wiedziałam, że nie uśnę.Zbyt wiele informacji siedziało teraz w mojej głowie.Siedzę w znanym mi mieście z serialu oczywiście, mój brat został porwany, mieszkam teraz z wampirami.Westchnęłam głęboko i opadłam na łóżko.Potrząsnęłam głową kiedy do pokoju wszedł Stefan.
-Przepraszam nie wiedziałem, że będziesz w bieliźnie.-Chciał wyjść ale szybko wstałam, chwyciłam go za rękę i pociągnęłam żeby usiadł obok.
-Nie szkodzi.-Stwierdziłam
-Wszystko w porządku?-Spytał.
- Tak.Jestem po prostu zmęczona...-Skłamałam nie podnosząc głowy.Gdybym na niego spojrzała od razu by zauważył, że nie jestem z nim szczera.
-Chcesz odpocząć?-Pokiwałam tylko twierdząco głową.
-Zostań ze mną.-Zaproponowałam na co zrobił zdziwioną minę.-Myślisz,że dam radę zasnąć tu sama?W moim domu mam kocyk dzięki któremu szybko zasypiam i zawsze ktoś obok mnie był kiedy zasypiałam.-Powiedziałam
-Czemu?-Zapytał z lekkim uśmiechem na ustach.
-Mam problemy ze snem więc ten koc był zrobiony specjalnie dla mnie.A ktoś zawsze jest koło mnie ponieważ mam koszmary oraz czasami ataki paniki podczas tego koszmaru.-Przyznałam
-Dobrze.Nie chcesz jakiejś koszulki do spania?-Zapytał ściągając buty
-Dobrze.-Odpowiedziałam.
Stefan wyszedł na chwilę i wrócił z koszulką w ręce kiedy mi ją podał założyłam ją i od razu poczułam jego perfumy.Blondyn ułożył się na łóżku i przesunął się w prawo, robiąc mi miejsce obok siebie.Ułożyłam się koło niego kładąc głowę na poduszce obok.
-Czegoś mi nie mówisz...- wyszeptał.
-To był męczący dzień...To wszystko.-Powiedziałam cicho.Odpuścił, chociaż wiedział, że go okłamuje. Pomimo iż ja byłam strasznie zmęczona to właśnie młodszy Salvatore usnął pierwszy.Poczułam jak jego oddech staje się równy i spokojny.Podniosłam się i założyłam buty.Zeszłam na dół, i weszłam do ogrodu gdzie doszłam na schody oraz usiadłam na nich.
-Co tu robisz?Ktoś mógłby cię zjeść.-Spytał Damon siadając obok mnie
-Jest możliwość, że mój brat nie żyje.Jest możliwość, że to, że tu jestem to nie sen.-Powiedziałam pod nosem ignorując fakt, że go nie lubię.
-Klaus by go nie zabił, jest dla niego za cenny.A jak to nazwałaś "sen" istneje naprawdę ty nie śpisz.-Stwierdził
-Klaus?-Zdziwiłam się
-Zabije tego uroczego faceta.-Powiedziałam zdenerwowana.
-Klausa nie da się zabić.Gdybyś zabiła go zabiłabyś nas. I uroczego?-Spytał urażony
-Klaus trzyma ten kołek w figurce.Nie... czekaj chyba jego ojczym go już zabrał.-Na tą wieść Damon wypluł alkohol który właśnie pił.
-Michael?Żyje?-Spytał z niedowierzaniem.
-Tak, Davina go wskrzesiła.-Stwierdziłam wstając i odchodząc powoli do drzwi.-Nie gap mi się na tyłek.-Wysyczałam wchodząc do środka i kierując się do pokoju.
Ściągnęłam delikatnie buty i ułożyłam się obok Stefana przykrywając nas kocem.Ten obją mnie ramieniem mrucząc coś pod nosem.Myślę, że dni które tu spędzę będą długie.
A mi przykro, że taki krótki.Naprawdę żałuję, że wakacje idą tak szybko jak koniec roku, szkolnego.Moja siostra niedługo bierze ślub, a ja jestem druchną honorową.Dużo roboty.Mam nadzieję, że wam idzie dobrze. :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz